Onderweg

Uitvaartbegeleidster Berdien van de Ven praat in deze rubriek met inwoners uit Oirschot, Spoordonk en De Beerzen over het leven van alledag. In ons leven zijn we allemaal onderweg. Onderweg naar werk of familie, een bijzondere plek en… de dood.  

De 35-jarige Angela Vennix-Vingerhoets, moeder van Fem (5) en Ties (3), vrouw van Martijn, groeide op met visvijver ’t Lisje. Haar vader viste hier veel, nog steeds. Als kind fietste zij vaak naar de Proosbroekweg, in gezelschap van haar moeder. Familie Vingerhoets genoot van de natuur en de spontane gesprekken die op hun pad kwamen, geluksmomenten waren dat. Ze komt er nog geregeld, nu met haar eigen kinderen. Angela was acht maanden zwanger van hun zoontje, toen bij haar moeder leukemie werd vastgesteld. Vorig jaar april overleed Diny op 63-jarige leeftijd.

Hoe was de band met jouw moeder?

Ontzettend sterk. Ik heb geen broers en zussen, ongetwijfeld speelde dat een rol. We ondernamen en bespraken alles samen. Wat was ze trots op Fem en Ties, én wat had ze hen graag zien opgroeien. Het gemis is ontzettend groot. Vooral de onverwachte, mooie momenten zijn pijnlijk. Ik kan haar niet meer bellen om in de vreugde te delen. ’s Avonds kijken we naar de sterren, oma is er eentje van. We praten erover, steken een kaarsje aan. Het verdriet mag er zijn, het moet er zijn.

Met welke gevoelens kijk je terug op het ziekteproces?

Met respect, trots en grote waardering. Mijn moeder was ongelofelijk dapper, knokte tot het bittere eind. Een vriendin attendeerde mij op het boek ‘Mama vertelt…’ Hierin staan ontelbare vragen, die mijn moeder na de diagnose is gaan beantwoorden. Je zult de waarde hiervan begrijpen! Tot hun 18de krijgen onze kinderen op verschillende belangrijke gebeurtenissen een ansichtkaart van mijn moeder, hoe bijzonder is dat? 

De afscheidsdienst verliep naar wens?

Absoluut! Met dank aan jou Berdien. De tip die je gaf om onze kinderen één knuffel in de kist te laten leggen en eenzelfde knuffel mee naar huis te laten nemen is goud waard. Zo voelen ze zich verbonden met hun oma, dat geeft steun. De dienst was persoonlijk, intiem ook. Jij gaf hier alle ruimte voor, dacht met ons mee.  

Hoe sta jij in het leven?  

Ik ben een positief mens, probeer wijze lessen te halen uit droevige momenten. Kleine dingen kunnen later zomaar grote dingen worden. Als kind keek ik naar schaatswedstrijden, lekker bij de kachel. Met mijn kinderen volg ik het voetbal, comfortabel op de bank, dicht tegen elkaar. Meer dan dat hoeft het niet te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *