“Mijn leven op z’n kop”

Op dinsdag 20 juni 2017 vertelde een IC-arts van het Radboudziekenhuis dat het linkerbeen van Suzan Beekmans (26 jaar) geamputeerd was. Een zomerse dag eerder – tijdens het werk als dispatcher op Eindhoven Airport – raakte ze bekneld onder het voorwiel van de ambulift, bestuurd door een collega.

Ze schreeuwde, ze schreeuwde hard. Vijftig helse minuten duurde het voordat Suzan werd bevrijd en al die tijd dacht ze: “Of ik ga dood, of ik heb straks geen benen meer.” Om klokslag 17.25 uur steeg de traumahelikopter op, haar vader en goede vriendin Joy bleven achter op het platform.

Na een drietal heftige IC-dagen zou de geboren Oirschotse ruim zeven weken op de trauma-afdeling vertoeven. Een periode die in het teken stond van een dertiental operaties, fantoompijnen zien te verbijten en oneindig veel oefenen. Zitten in een stoel bleek ineens geen vanzelfsprekendheid meer en balanceren op één been een flinke klus. Ze was wanhopig en intens verdrietig. Vanuit alle gaten en hoeken kwam steun. Zeker! Maar het leven van Suzan stond desondanks volledig op z’n kop.

Nu – ruim anderhalf jaar verder – gaat ze met een  klikprothese door het leven. Een enerverende tijd ging daaraan vooraf en een lange enerverende tijd ligt in het verschiet. “Volgens lotgenoten met een klikprothese krijgt iemand voor 90% het leven van vroeger terug. Daar hou ik me aan vast.” Ze neemt haar collega van de ambulift niets kwalijk. “Hij is net zoveel slachtoffer als ik.”

Suzan Beekmans… dochter van Henk en Carina Beekmans, zus van Laura en Rick en vriendin van zovelen. Klein van stuk, sprekende ogen, de haren in een nonchalante staart en een vriendelijke glimlach. Voor het ongeluk bruiste ze van de energie en benutte elke vrije minuut voor vrienden, hobby’s en festivals. Dat het knokken is, weet ze, maar Suzan neemt na het ongeluk met minder geen genoegen. Tijdens het gesprek aan de keukentafel van haar ouderlijk huis is ze één en al spraakwaterval. Wat een sprankelende en ontwapende jongedame! Realistisch ook, down to earth en oprecht.

“Na het ongeluk schoot ik in een overlevingsmodus om het verdriet niet te voelen. Met mijn coach probeer ik de emoties toe te laten. Ik stel nooit de vraag waarom het mij is overkomen, hoe ermee om te gaan wel. Maar niemand heeft een gebruiksaanwijzing hè…! Soms huil ik, of word boos en dan moeten mijn ouders het ontgelden. Ze zijn zó begripvol. Veel leuke activiteiten gingen aan mijn neus voorbij, alsof iedereen een voetbalwedstrijd aan het spelen was en ik op de bank zat. Al die walhalla verhalen op Facebook, tjee wat een kwelling. Ik kom hindernissen tegen, sommigen vinden dat lastig en haken af. So be it. Niemand hoeft vóór mij te denken of dingen in te vullen. Als mijn hoofd er niet naar staat om te antwoorden op vragen verwacht ik begrip.

Ken je trouwens Paola Antonini? Dat is een Portugees model; ze heeft een kokerprothese. Eentje van zilver, eentje van goud en eentje van roze. Zij is mijn inspiratiebron omdat ze mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden laat zien. Op 6 juli van dit jaar ben ik geopereerd om de klikprothese te kunnen bevestigen, de pijn daarna was ondraaglijk. Toch voelde het moment dat ik voor de eerste keer op mijn klikprothese stond hemels. Niet dat ik nu ineens soepel kan lopen trouwens, dat vergt veel revalidatie en sporten.”

Maar op de Oirschotse en Spoordonkse kermis was Suzan er staande bij, een top ervaring. “Volgende maand ga ik sinds lange tijd weer naar een concert, van Kraantje Pappie. Daar heb ik zó veel zin in. En wat ik verder wil? Een zelfstandig leven in mijn eigen huis. Soepel kunnen lopen, fietsen en op stap gaan. Ons familiedansje weer dansen. Reizen naar Australië on my own. Ik sta open voor een relatie, wil graag kinderen als ’t mij gegeven is. Kortom…ik wil leven!” Powervrouw Suzan Beekmans, wat is ze strijdbaar, wat is ze een vechter. Zij vindt dan ook: “You have the power to say, this is not how my story will end!

2 reacties op ““Mijn leven op z’n kop”

  1. Lieve Suzan. Wij kenden dit verhaal niet. We zijn geschrokken maar tegelijkertijd zijn we ook enorm gefixeerd door je doorzettingsvermogen en je positieve kijk op het leven. Veel sterkte nog voor jou en jullie gezin. Lieve groetjes😗

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *