Kektus Camper

Op de bonnefooi. Een spontane ontmoeting is vaak de leukste ontmoeting, zo eentje die je bijblijft, waaraan je nog eens terugdenkt. Ik vroeg me af…! Hoe leuk zou het wezen om met onze camper – voor deze rubriek omgedoopt tot de Kektus camper dankzij de cactusbekleding – op de bonnefooi door Spoordonk, Oirschot en De Beerzen te tuff en? Op een koude regenachtige dag in januari trok ik mijn stoute schoenen aan. In Middelbeers bleek een markt gaande. Ik parkeerde de camper op het Doornboomplein en nog geen vijf minuten later zat Beerzenaar Geert Dieker op de Kektusbank.

Geert Dieker, geboren en getogen Beerzenaar, ouddirecteur van de toenmalige plaatselijke Rabobank. Is het dan toeval dat uitgerekend hij op de selfie gaat met op de achtergrond de waterpomp? Die werd in 1985 aan de gemeenschap geschonken door…? Precies. De toenmalige plaatselijke Rabobank. “Vrijwilligers metselden de pomp en kleedden ’m aan”, wist de (overgroot)opa van vijf kleinkinderen en twee achterkleinkinderen zich nog te herinneren. Hij heeft een zoon en een dochter. Geert is dolgelukkig met zijn kleinkinderen. “Als ik had geweten dat ze zo leuk zouden zijn, had ik ze als eerste genomen.” Tachtig jaar is ie, hij vindt zichzelf oud, ziet leeftijdsgenoten wegvallen. Zijn eigen gezondheid laat ook te wensen over; toch plukt Geert de dag en kijkt terug op een rijk gevuld leven. “Ik heb een fijne arbeidzame tijd gehad en veel vrijwillige functies mogen bekleden. Daar voelde ik me toe geroepen. Het wordt tegenwoordig steeds lastiger om mensen warm te krijgen voor onbetaald werk; toch blijft de Beerse gemeenschap een actieve gemeenschap. De Beerzenaren zijn hecht met elkaar, beetje op zichzelf dat wel. Vroeger wist ik van iedereen uit welk nest ze kwamen, nu met de nieuwe woonwijken erbij, niet meer.”

Voordat Geert in de Kektus camper stapte, kwam hij van zijn jongere broer vandaan die qua gezondheid geen al te best nieuws had gekregen. “Tja! Zo gaat dat. Net als voor mij breekt ook voor hem een onzekere tijd aan. Maar allee hup. Dit moest een gezellig gesprek worden, was ’t niet? Laat ik straks maar eens een bosje bloemen gaan halen voor mijn vrouw, dat doe ik wel vaker als het markt is. We zijn gelukkig nog samen, ik tel mijn zegeningen en hoop in het voorjaar weer te kunnen fietsen. Da’s iets om naar uit te kijken. ”Toen we elkaar gedag zwaaiden, zag ik de stijlvolle in leder gevlochten schoenen van Geert en complimenteerde hem hiermee. “Gekocht van mijn pensioentje,” knipoogde hij.

Dank Geert, voor dit onverwachte, spontane gesprek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *