“Delen is vermenigvuldigen.”

Ze liepen elkaar tegen het lijf op de kermis van Liempde, beiden kwamen uit Boxtel. Of ‘t liefde op het eerste gezicht was herinneren Kees en Wilma van der Meijden-Welvaarts zich niet meer, het duurde een poosje voordat ie haar naam kende, dat wel. Zijn vader werkte bij de Nederlandse Spoorwegen, zoonlief volgde hem. Totdat een oom van Wilma zei: “Die Kees van jou wordt daar veel te lui.”     

En zo verrees in 1992 het varkensbedrijf aan de Langendonksedijk, met 200 zeugen. Affiniteit met de sector had hij opgedaan in het agrarisch bedrijf van de ouders van Wilma. Zijn schoonvader zei altijd “Als ge hier slaopt, dan kunde ôk de varkens voeren.” Kees runde het bedrijf aanvankelijk alleen, had later een zaterdaghulp. Wilma werkte in de gehandicaptensector. Ondertussen kwamen ook kinderen Iris, Tim en Bram ter wereld en groeide het bedrijf gestaag. Totdat de stallen in 2013 volledig afbrandde. Gevolg? Vijfduizend omgekomen varkens en familie van der Meijden in shock, de toekomst ongewis. Voor even…! Want Kees, Wilma en hun kroost krabbelden overeind, rechtten de schouders en gaven plankgas.

We hebben een eerlijk verhaal te vertellen

Een ding stond als een paal boven water. Op het gebied van welzijn, diervriendelijkheid én brandveiligheid mochten de nieuwe stallen niets aan het toeval overlaten. Anno 2019 staat in Spoordonk een van de meest innovatieve varkensbedrijven van Europa, waar duizend zeugen worden gehuisvest; dit aantal vinden Kees en Wilma genoeg.

Naast de verantwoordelijkheid over duizend varkens, hebben ze ook zo’n 20 hectare grond en zes andere bedrijven.

Te weten:

  • Agrarische praktijkopleiding en personeelsdiensten VPO
  • Loonwerk en mechanisatie van der Meijden
  • Advies bureau VPO Advies
  • De zichtstal en boerderijterras “Bij Ons”
  • Hoveniersbedrijf Talent Hoveniers
  • Boomkwekerij De Beerze

O ja! Wilma en Kees zijn grootouders van kleindochter Sterre, hun groot geluk én een bedrijf aan het opstarten op Bonaire. Iedere ochtend om klokslag 7.00 uur staat verse koffie klaar in Huize van der Meijden, wie van de medewerkers wil, kan aanschuiven. Wilma: “Het mooiste moment van de dag.”

Veel ballen in de lucht houden

En dan vraagt Kees zich bij aanvang van het gesprek af, wat over hen te vertellen valt? Me dunkt! Wat drijft het echtpaar eigenlijk om zoveel ballen in de lucht te houden? Kees: “Enerzijds willen we jongeren enthousiast maken voor het werk in de agrarische sector vanwege de vergrijzing en mensen vakbekwaam opleiden. Anderzijds streven we naar het dichten van de kloof tussen de boeren en de burgers. We hebben een eerlijk verhaal te vertellen, willen het verhaal vertellen en blijven het verhaal vertellen. Er valt niets te verbergen. Ik kom niet uit een boerengezin, kijk door de bril van de burger, dat is een voordeel. Alle bedrijfsonderdelen hebben raakvlakken en daardoor versterken ze elkaar.

De weekbalans op m’n bureautafel

Denk trouwens niet dat ik van alle takken evenveel verstand heb. In ons bedrijf zitten de juiste mensen met de juiste kennis en kunde op de juiste plek. Dat maakt ons sterk, een goed functionerend team scheelt het halve werk. Iedere woensdag krijg ik van de medewerkers een weekbalans op m’n bureautafel, af en toe moet ik bijsturen, meestal niet. Ik ben een ondernemer pur sang, Wilma zorgt graag, begeleidt jongeren met een verstandelijke beperking, houdt er een hele schare aan dieren op na. Door deze combi en de tomeloze inzet van ons team, staan we waar we staan.” Kees heeft honderd en één plannen, de radertjes in zijn hoofd draaien overuren. Wilma trekt tijdig aan de rem; zo blijft hun leven in evenwicht. Sinds twee jaar werkt ze volledig mee in het bedrijf. “Gelukkig kan ik kinderen met een (verstandelijke) beperking blijven opvangen en begeleiden. Een jongen met het syndroom van Down helpt mij op het terras en in de zichtstal, een meisje dat rolstoelafhankelijk is bloeit tussen de beesten helemaal op. Onze droom is ondernemen, dieren, groen en zorg samen laten komen aan De Bleek in Oirschot, de plannen voor dit project zijn in de maak.”

Iedereen verdient een kans

Hun affiniteit met mensen die een afstand hebben tot de arbeidsmarkt, heeft deels te maken met het schoolse verleden van Kees. Hij volgde speciaal onderwijs, had ernstige dyslexie. “Iedereen verdient een kans. De kunst is om elkaars kwaliteiten te benutten, dan vallen de minderen niet op. Soepel gaat het zeker niet. Ik stootte mijn neus herhaaldelijk, vergistte me in mensen en leerde van fouten. Ooit zaten we financieel aan de grond, heb ik de tie-wrap om m’n nek gevoeld. Door positief te denken én te handelen zijn we weer boven jan, mede dankzij een handreiking van anderen. Ik probeer degenen die het nodig hebben eveneens te helpen. Als je niet kunt delen, kun je namelijk ook niet vermenigvuldigen.”     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *